Jan Motyka przyszedł i mi puścił…

Przykładów świetnych skeczy jest wiele, każdy z nas je kojarzy, nie mówiąc o pełnym metrażu. Chłopaki z Monty Pythona odwalili kawał dobrej roboty, nie tylko tworząc swój styl ale i ucząc świat nowego, jakże genialnego, poczucia humoru. Od fenomenalnych animacji w technice kolażu poprzez ciągłe kiełznanie absurdu po inteligentne wyśmiewanie się z religii.

Pamiętam jak dziś – a było to ponad 10 lat temu – grupowe oglądanie „Żywotu Briana” u mnie w domu. To było coś niesamowitego i niezapomnianego, gdy wszyscy spadali z krzeseł oglądając ten film. Nie jestem w stanie przypomnieć sobie konkretnych komentarzy ale pamiętam, że w pewnym momencie zaczęliśmy mierzyć sobie ciśnienie i puls. Wyglądało to tak, że każdy następny poddany badaniu miał co raz to wyższy wynik. Gdy doszliśmy do skrajnego punktu – miałem ok. 180 na 130 przy pulsie 150 wszyscy poprzewracali się na ziemie poza Pawłem Zarębskim, który założył urządzenie i ze stoicką miną osiągnął wynik ponad 300 po czym wyświetlił się napis „total err”… Wtedy do szczęścia nie było potrzeba nic więcej:)

Na dobry początek wznowienia bloga przypomnę kawałek McCartney’a z lat dziewięćdziesiątych:

O egzaminie i przygotowaniach nie ma co pisać. O filmie też pisać nie warto, lepiej go po prostu obejrzeć (prawdopodobnie dopiero po 19.09) ale ciekawa jest kwestia Stowarzyszenia Marketing dla NGO – www.m4ngo.pl , które założyłem ze znajomymi. Po biurokratycznej przeprawie z sądem, w końcu uzyskaliśmy osobowość prawną i zaczęliśmy działać. Strona i logo jeszcze nie dopieszczone ale wymiana myśli i nawiązywanie kontaktów jak najbardziej. Po każdej burzy mózgów notatniki zapisane pomysłami w liczbie przewyższającej możliwości przerobowe, spotkania, mejle, no i wyłaniająca się wizja robienia świetnych rzeczy.

A po egzaminie zasłużone wakacje:)

Kazimierski festiwal filmowy „Dwa brzegi” jak wszystko co dobre szybko dobiegł końca. Poza niemożliwą do „zaliczenia” ilością seansów, często składających się z kilku filmów, można było wybierać w wydarzeniach artystycznych od spotkań z twórcami poprzez wystawy po koncerty i występy po obu stronach Wisły. Niemniej jednak jak przystało na festiwal filmowy to filmy stanowiły główny punkt programu.

Uzbrojeni w karnety, wygospodarowany czas i chęci wybraliśmy z Karoliną serię filmów, które postanowiliśmy obejrzeć. Nie ma co się rozpisywać nad wszystkimi, chcę jednak opisać trzy z nich, które wszystkim polecam:

1.  „Królik po berlińsku” reż. Bartek Konopka – z jednej strony dokument o królikach – lektorem jest Krystyna Czubówna – zamieszkujących przestrzeń między dwoma murami dzielącymi Berlin na wschodni i zachodni. Swego czasu jedna z najbardziej strzeżonych granic świata, przestrzeń, w której każdy królik jest równy, ma taką samą norkę, jest tak samo pilnowany i tak jak innym nie wolno mu wyjść z rezerwatu. Każdy królik  ma również taki sam dostęp do trawy, która niestety z upływem lat traci na jakości. Druga strona medalu sama nasuwa się na myśl…

2. „Mary and Max” reż. Adam Elliot -  historia przyjaźni dwojga ludzi, z dwóch końców świata, którzy przez przypadek nawiązują korespondencyjną znajomość odmieniającą ich życia. Może z opisu historia wydaje się banalna ale jest to bardzo dobrze zrobiona animacja, co chwila zaskakująca widza świetnym poczuciem humoru i zwrotami akcji.

3. „Inwentorium śladów” reż. bracia Quai – z jednej strony animacja, z drugiej trudna do określenia forma filmowa ale czego można się spodziewać po braciach Quai:) Wydawałoby się luźne połączenie ujęć zamku w Łańcucie, zsynchronizowane z muzyką Krzysztofa Pendereckiego, jako swoisty hołd dla Jana Potockiego, twórcy „Rękopisu znalezionego w Saragossie”. Jednak siła tego filmu jest wielka, wydobywa z zamku coś o co dawno zostało wypolerowane przez muzealne ciapy przemierzające kilometry korytarzy. Film zaczyna się w sposób neutralny, żeby w pewnym momencie wręcz nastraszyć widza…